Een beetje miezer en wat grauwig was het weer bij de start van de dag. Weer een rit van ruim 200 kilometer op het programma met een eerste geplande stop op bijna net zover. De andere stopplaatsen kwamen we wel onderweg tegen.
Beetje mistig was het bij het begin van de route.
Geen echte mist we reden gewoon hoog in de bergen door de wolken 😄. Slingertje naar links, slingertje naar rechts en wat haarspeldbochten kwamen we langzaam boven. Daarna ook weer naar beneden en toen was de mist ook weer weg.
Op een picknick plek gestopt met een scenic view over Lake Taupo in de verte.
Verder doorgereden en ook op een andere picknick plek weer een scenic view,
het kan niet op. Hoofddoel van de dag kwam steeds dichterbij,
de Blue Spring bij Tapapa. Dit is een zeer fraaie bron die heel zuiver water levert en er daarom een beetje blauw gekleurd lijkt. Deze bron is goed voor 70% van Nieuw Zeelands drinkwater. Niet alleen de bron is fraai, maar ook de wandeling er naar toe en daar was het om te doen natuurlijk. Maar deze bron was nog niet de eindbestemming van vandaag, dat was Matamata.
Nog een klein half uurtje rijden daar naar toe.

Onderweg nog even stoppen voor een passerende goederentrein, de eerste tot nu😄In dit stadje wat rondgewandeld
voor de verandering eens Italiaans gegeten en verder naar onze voorlaatste slaapplek op slechts 3 minuten van waar we morgenochtend naar toe gaan. Ondertussen ook de stoelen voor de terugvlucht gereserveerd, zes weken rondreizen wat gaat dat toch snel voorbij.

151 km met een stuk van 15 km gravel, wij hebben er een dag voor uitgetrokken om deze weg rustig te rijden, wat we er over gelezen hebben en dat is niet zo heel veel anders is de verassing weg, moet deze route heel mooi zijn. In 1 woord, klopt helemaal, o nee zijn er 2 😀 Je mag 100 km p/u op deze weg wat in onze ogen veel te snel is, met onoverzichtelijke scherpe bochten, omhoog en dan weer omlaag. En wij wilden wat van de omgeving zien dus zo gauw als er een auto achter ons zat gingen wij aan de kant zodat deze zijn snelle rit kon vervolgen. Op zich was best wel rustig op de weg 👍

We hebben er ruim 6 uur overgedaan, inclusief de stops. Het begon bewolkt maar geleidelijk aan werd het zonnig een heel warm. Dus vandaag heerlijk weer met open raampje gereden.

Al snel zagen we dit…. met kleine witte paddestoeltjes op de bergen. Dit was onze eerste stop. En de rust daar, je hoort het ritselen van de blaadjes aan de boom, het tjilpen van de vogels, je ziet 3 kleintjes in een vrolijke vlucht voorbij komen. In de verte hoor je een koe, de bijen zoemen. Verder hoor je niets. Alleen maar verrukelijke stilte. Wat is dit weer mooi.

Zo hebben we regelmatig een stop waar het dubbel genieten is. Het uitzicht en de stilte. In de verte hoor je dan weer schapen blaten. Een afwisselend landschap met heuveltjes die in elkaar overvloeien, een spoorlijn die kronkelt door het landschap. Het kan niet langzaam genoeg gaan.

Republic Whanganonoma.

Hier de uitleg waarom het een republiek is. 🤣

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Whangamomona

Een lekker kopje koffie en thee met een heerlijk kokoscaramelcakeje

Rustig rijden we verder met af en toe een haastige voorbijganger. Heb teveel fotos deze keer. Ik alleen heb er vandaag 181 foto’s gemaakt en weet gewoon niet welke ik hier wil plaatsen, is zo moeilijk kiezen. Het is een fantastische route.

Zo staan een paar koeien verbaasd te kijken waarom wij nu zo langzaam gaan.

Een ander vind het grasaan de andere kant veel lekkerder.

En deze had het helemaal voor elkaar 😀

Een tunnel was er ook nog, de Moki tunnel

Waarachter de Gravel weg begint, 15 km door de Tangarakau Gorge een weg met hoge berg wanden, hoge varens en loslopende geiten

Door gaan we. We zien een lookout, the Nevins. Een hek door en de berg op. Doen we even

Rechts op de foto zie je een heel klein autotje ( toevallig dat we de foto namen dat er ook een witte auto stond) bij het rode puntje hebben we gestaan

Met aan de ene kant dit uitzicht

En aan de andere kant dit

Genoten van het uitzicht.

En met het terug lopen

Zie je ver beneden eenboom met schapen, die schuilden voor de zon, was een beetje warm 😎

Maar de weg is nog niet aan zijn einde, en heeft nog niet alles laten zien.

Een rivier volgt ons op onze weg. Waar we roofvogels zien overvliegen, en weer die zingende vogeltjes die we niet kunnen vinden.

En door gaat het, kilometers rijden we rustig over de weg, langzaam nadert het einde van de weg, zie je en bordje Laura’s Lavendel & Cafe. Ja een bakkie, lekker.
We draaien het hek door en we zien het laatste juweeltjevan de Forgotten World Highway. Als slagroom op de taart.

Daar zitten we dan, met een heerlijk kopje en een overheerlijke muffin genietend van dit prachtige uitzicht.

P.s. De witte paddestoeltjes zijn schapen 😜

Highway 45 oftewel de Surf Highway was wat vandaag op het programma stond. Stralend blauwe lucht weer, het kan weer niet op. Tenminste dat dachten we. Een dagje rijdend rondom Mount Taranaki dat moet mooie plaatjes opleveren van deze prachtige oude vulkaan, niet dus.
Geen berg te bekennen, alleen maar wat wolken op die plek en voor de rest dus dat stralend blauwe. Geeft niet, was nog vroeg dus wie weet later op de dag, met goede moet op pad.
En bij het eerste de beste bordje Surf Beach naar het strand gereden, mooi strandje dat wel, laag water
konden er een stuk overheen lopen maar ook hier geen surfer te bekennen.

Andere stop bij het strand bij Cape Egmont lighthouse ook geen surfer te zien lokale zou ik daar als surfer niet willen surfen geen zandstrand maar grote kiezels.
Verder met de rit richting New Plymouth daar gingen we een “Park” bezoeken het Te Henui cemetary, naar we hadden vernomen de mooiste begraafplaats van Nieuw Zeeland.
Is weer wat anders maar was inderdaad een hele mooie begraafplaats. En dan op weg naar het volgende park
met vlakbij de Rewa Rewa Bridge en een stuk over de Coastal Walkway gelopen.
Ook hier geen zand maar stenen.
Ondertussen nog steeds geen duidelijk zicht op Mount Taranaki die nog steeds in wolken was gehuld.
Daarna via Inglewood richting Stratford waar we een studiosuite hadden gereserveerd. En dat Inglewood is weer zo een plaatsje van niks en ook bijna alle winkels dicht. Deze keer niet vanwege de openingstijden maar gewoon vanwege het feit dat ze wegens vakantie gesloten zijn.
Wel een plaatsje dat het National Toy Museum huisvest maar dat terzijde. Verder naar Stratford dus,we wilden van daar in de middag nog een close-up bezoekje aan de berg brengen, wie weet dan ook een beter zicht. Was er erg druk volgens een website en zijn aan het eind van de middag naar toe gereden. Via een weg van 18 kilometer kom je op een parkeerterrein uit op ruim 1100 meter hoogte. Vanaf dat punt een een korte wandeling naar een lookout met een fantastisch uitzicht over de wijde omgeving
maar…. geen Taranaki te zien, alleen maar wolken. Gelukkig konden we af en toe wel een glimpje zien maar daar bleef het bij. Na het eten toen we terugreden naar de accommodatie zagen we dat de wolken wegtrokken en tussen de bomen door de top van de berg.
Oh en bij onze studio kwam ook nog een slanke Nemo lookalike langslopen.

Je hebt van die dagen waarop van alles gebeurd, ook dingen die jezelf niet in de hand hebt, die ja dan niet meer vergeet. Zo’n dag was het vandaag.
Vanochtend vroeg wakker in whanganui, de kamer was op het deprimerende af, het weer was goed en een park aan de overkant. Dus hup schoenen aan, even lekker stukje gewandeld, in mijn uppie. Raak je in een leuk gesprek met een dame en haar hond. En loop je zo al kletsend met haar op. Leuk begin van de dag. Terug naar het hotel, ontbijt, een simpele, maar het vult de maag. Zegt een hotel gast Goedemorgen en ik antwoord met Morning. Het was me niet opgevallen dat hij het in het nederlands zei, ben helemaal op het engels ingesteld 🤪 En ook hiermee raak je ingesprek.

Maar zoals altijd, klokje tik door, dus wij naar onze volgende halte. Hawera. Mooie route weer en dan in de verte de eerste aanblik. Mount Taranaki. En met elke bocht komt hij dichterbij. ( het is een hij volgend de Maori). En we hebben geluk vandaag, het is helder en bijna onbewolkt dus we zien de top

Maar eerst naar Thawhiti Museum. Met tafereeltjes gebouwd met miniatuur huisjes, mensjes en zo ontzettend gedetailleerd, zo leuk om te zien.

Dan door naar Dawson Falls op de helling van Mount Taranaki. Was er druk, bijna geen parkeerplek, maar toch gelukt om de auto ergens neer te zetten, op! Jawel, een loopafstand van 5 min 😜

Met een mooi vergezicht.

Dan onze halte in Hawera, was reuze benieuwd, je weet nooit wat het is. Maar top, een ruim appartement met alles erop en eraan. En verademing bij wat het gisteren was. Opluchting bij mij 😁 daar alvast de koffers ( de grote) grotendeels ingepakt. Heb al gemerkt het word proppen 😜 teveel souvenirs…

Ja en dan ga je s’avonds nog even naar het strand bij Ohera voor een lekkere strandwandeling

en op de terug weg naar de auto worden we aangesproken door een ouder echtpaar, wij moeten meer afstand nemen van de kliffen.

Die zijn erg gevaarlijk. En dan volgt er een hele uitleg waarom. Word je ineens spontaan uitgenodigd om een kopje koffie te doen bij hun thuis 😀. Daar het tijdje zitten kletsen. We zijn nu een adres rijker om een kaartje te sturen. Wat een hartelijke open en spontane mensen wonen er hier.

Maar ook hier weer van die oude gebouwen

Het slechte weer van de afgelopen dagen hebben we ongeschonden meegemaakt. Maar we hebben wel te maken met de nasleep ervan, want om 7:00 uur ging de telefoon. De Bridge to Nowhere trip waar ik al maanden naar uitkeek gaat niet door. Geannuleerd, door de hoge waterstand van de Whanganui rivier is het te gevaarlijk om mensen “up river” te varen. Helaas misschien een andere keer, ooit ☹️.
Toen, na ff de i-site aan de overkant bezocht te hebben,maar wat anders gedaan.
Een wandeling over de “old coach Road” in Tongariro National Park.
Een wandeling van 3,5 km bergopwaarts en deels door het bos naar een oude spoorbrug en weer terug over dezelfde route.

Normaal 2 uurtjes lopen maar voor ons ruim 3, maar we zijn ook nog wel even over de spoorbrug naar de overkant gelopen.
Al met al een wandeling van bijna 8 kilometer 😄
Na de wandeling was onze volgende halteplaats Wanganui, dus was het verder daar naar toe.
Kleine honderd kilometer rijden, wel weer over een zeer mooie route. Onderweg waren de sporen van het slechte weer van de afgelopen twee dagen nog heel duidelijk aanwezig.
Stenen, omgevallen bomen en aardverschuivingen, was wat langzamer rijden. De accommodatie in Whanganui is een klein beetje sober en een van de mindere tot nu toe. Na inchecken nog even naar het centrum gereden om wat te eten. Helaas is het zaterdag en dan zijn de meeste winkels dicht.
Wel weer een bioscoop ontdekt en hebben daar de nieuwe Jumanji film gekeken. En vanaf morgen weer mooi, zonnig en warm zomerweer .

Blauwe lucht bij ons motel en alweer pikkerig warm.
Maar dat is schijn wat het bedriegt.
We gaan naar het noorden en dat is waar het de afgelopen nacht echt noodweer was. Weggeslagen wegen, snelwegen die nu rivier genoemd mogen worden en aan de kust golven van 6 meter hoog en dat soort bemoedigende zaken. Wij gaan die kant op 😬 het is maar 240 kilometer naar onze volgende accommodatie. Vroeg weg om zo lang mogelijk van het mooie weer te genieten en om het nog slechtere weer dat voor later vandaag voorspeld is voor te zijn. Om kwart voor tien 27 graden in Levin, helaas geen foto want accu leeg☹️.
Een stukje verder kwamen we nog wat herkenbaars tegen in Foxton.

Een windmolen 😄 ff gestopt voor fotootje natuurlijk.
Verder alleen nog een koffie en thee stop
en daarna begon het te regenen en nog 103 kilometers te gaan.
Steeds hardere regen maar gelukkig zijn we voordat de wind met orkaankracht zijn we in Ohakune aangekomen. Morgen staat de “Bridge to Nowhere” excursie op het programma, maar zoals het er nu naar uitziet is de kans groot dat het niet door gaat. Morgenochtend worden we gebeld. Jammer als dat zo mocht zijn. Maar wat weer betreft mogen we helemaal niet mopperen, we zijn tot nu toe op de juiste tijd op de juiste plaatsen geweest. Stukjes van wegen waar we eerder over gereden hebben zijn kompleet verwoest en wij zitten nu aan de ondergrens van het gebied Tongario National Park waarvoor een waarschuwing voor extreem slecht weer is afgegeven.
Nog slechts een week te gaan ….

Een rustig kabbelend dagje

De bovenste regel zegt het al, een rustig dagje. Van Blenheim naar Picton, vertrekpunt van de ferry, was het maar 28 km, half uurtje rijden en van Wellington naar Paraparaumu 50 km. Dus veel kilometers rijden we niet vandaag 😀 in Picton lekker in de winkeltjes aan het snuffelen geweest en nog een paar souveniertjes gescoord. Heerlijk op een bankje gezeten uitkijkend over de zeilbootjes en de ferry die rustig kwam aanvaren.

Langzaam aan werd het tijd om naar de ferry te gaan, maar eerst naar het (Zaanse) bakkertje. Wat lekkere broodjes/pizabroodjes gescoord voor onderweg.

Waren wat vroeg, maar maakt niet uit, het zonnetje scheen uitbundig en met ramen en deuren open was het prima vertoeven. En het mooiste van al na controle van de papieren staan we vooraan in de rij. 👍en daar stond ook een ijsco kraam, daar een heerlijk ijsje gescoord. En daar op een trapje hoorde we voor het eerst dat een monster storm het noord eiland zal bezoeken en er erg veel regen zal vallen. Tot nu toe hebben we heel goed weer gehad.

Als eerste op de boot, een rustig hoekje op gezocht en de rit van 3 uur is een makkie als je 2x 11 uur vliegen achter de rug hebt. Lekker even rustig lezen en een spelletje spelen is een goede afleiding.

Ook het water was een rustig kabbelende

Snel zijn we weer in Wellington en daar weer als eerste de boot af. Na een kort ritje in een hoosbui komen we bij het hotel aan. Maar warm is het nog steeds. Vandaag een graad of 25-28. Nu even hopen dat als de wind vanavond gaat waaien ( 139 km/u) dat het wat afkoelt. We zijn benieuwd wat het gaat worden hier.

Vandaag weer een stralende dag, prima om weer een rit van veel kilometers te maken. Van Reefton naar Blenheim ging het deze keer. Blauwe lucht met prachtige wolkpartijen.
Ruim 28 graden en in de auto warmer. Gelukkig heeft de auto zowel arko als airco dus was het goed uit te houden. 😄
De rit ging deels over dezelfde weg
door de Buller Gorge en de Swingbridge waar we eerder waren maar dan de andere kant op.

Bij Nelson lakes nog even gestopt, maar als je Lake Tekapo hebt gezien dan lijkt het of de andere mooie bergmeren iets minder mooi zijn.

Vlakbij ook gestopt voor de dagelijkse dosis koffie en thee. Deze keer vergezeld van een heerlijk stukje lemoncake. Door naar Blenheim, op de kaart een rechte weg van 100 kilometer.
Gelukkig bleek het wat minder recht in de praktijk.
Wat zigzaggen, one lane bridges en wat wegwerkzaamheden viel ons onderweg ten deel. Veel te vroeg in Blenheim,
geeft niet konden we eindelijk weer eens tijdens openingsuren winkeltjes bekijken.
Daarna naar ons motel
met deze keer een klein stroompje
en een orkest in de achtertuin. Vanavond weer vroeg naar bed, ons avontuur op het zuider eiland zit er bijna op. Morgen weer de oversteek terug naar het noorder eiland.

Alweer 2 januari wat gaat het jaar hard, voordat je het weet is de nacht weer om en klinkt de wekker. Pffffff vakantie is hard werken 😜 na een heerlijk ontbijtje voorgeschoteld door onze gastvrouw waren we al weer vroeg op pad. 300 km staat er vandaag op papier. En dat is hier niet zomaar even op de teller weg getikt. Is bergje hier en dan weer een bergje daar. Waar?

Niet hier in ieder geval. Gisteren waren ze er nog maar nu, foetsie….

Arthurs Pass door naar Reefton. Mooie rit volgens de boeken maar met die laag hangende bewolking vrezen wij het ergste. Maar het geluk is aan onze zijde en we zijn door de bewolking de zon doorkomen en door de wolken zien we nu ook het landschap voor bij glijden.

Het belooft weer een mooie rit/dag te worden.

Wat we dan zien is in 1 woord schitterend.

Zien we Castle Hill, een heuvel met limstone rotsblokken. Leuk gezicht, we zijn er een stuk naar toe gelopen, maar de totale wandeling is 7km. Slaan we over.

Je komt waarschuwingsbordje tegen waarop vermeld word dat er erg steile hellingen zijn en dat het rijden met b.v. caravan word afgeraden. Oeps wat zal dat worden. Maar als de rit vordert vinden wij het reuze mee vallen en genieten van het uitzicht.

In Arthus Pas ( een plaatsje met een paar cafetaria’s en een paar hotelletjes ) gestopt voor een bakkie, en hoop daar gaan we weer. Rijden we achter een tankauto aan die we helemaal in het begin tegen kwamen, die had er waarschijnlijk meer moeite mee. Langzaam rijd het omhoog. En dan zie je weer een ander bordje. Vrachtwagens check de remmen….. Oeps 😱 ….. de tankwagen laat een aantal auto’s voorgaan. En steil ging het naar beneden, bocht na bocht, helling na helling. Stiekem waren we heel hoog de berg op gereden en alles wat hoog zit moet weer naar beneden.

Wolken pakken zich samen en het begint wat te regenen om even later weer opzij te schijven, om dan ons weer te trakteren op mooie wolken partijen.

In Reefton een rose gebouw waarvan we denken is dit ons logeer adres maar binnen is het knus en comfortabel.en een tuin waardoor ik weer zin krijg om thuis aan de slag te gaan.

Nog even door het plaatsje heen gelopen, op zoek naar een ijsje. Zien we leuke oude gebouwtjes, mooi geschilderd in de oude kleuren, toen het nog een mijnstadje was. Een heel leuk lieflijk plaatsje.